Uit de narcose en de ochtend na de operatie
Goedemorgen lieve mensen,
Dit bericht is wat langer en meer gedetailleerd, omdat het voor mij zo surrealistisch was en zo overdreven goed dat ik het ook opschrijf als een verhaal.
Hier een waar gebeurd verhaal over het bijkomen van Anwar. Het was net een scene uit een prachtige film waarin alles sterk overdreven was.
We zitten met de moeder van Anwar, mijn vader, Abel en Milka bij elkaar op de bank te wachten op het telefoontje. We kijken wat tv en kletsen af en toe wat. We zijn er voor elkaar en de nerveusiteit begint een beetje toe te nemen. Dan rond 17.10 worden we gebeld door de arts dat de operatie is goed gegaan. Opluchting en tranen van blijdschap. We mogen om 18 uur bellen voor een afspraak om naar de IC te gaan.
Ik heb nog snel een maaltijd gemaakt zodat we gevoed naar het ziekenhuis konden.
Om 18.00 uur gebeld en rond 18.15 uur zaten we in de auto naar het UMC.
Een besneeuwd landschap. Geen openbaar vervoer, bijna geen auto's en een dappere fietser. Mijn vader rijdt ons met de auto erheen. Een bijna leeg ziekenhuis en zo liepen we naar de IC in het UMC gisterenavond rond 18.30 uur.
Anwars operatie is goed gegaan en ook Abel mag even bij zijn vader kijken. Hij ligt alleen op een kamer en we mogen per 2 personen even bij hem zijn. Abel vindt het geweldig interessant en volgt alle slangetjes en inspecteert alle apparatuur. Anwar ligt er rustig bij. Natuurlijk met nog overal slangen en aan de beademing, maar het ziet er goed uit. Ik heb hem voorgelezen uit de TAO, er op vertrouwend dat er ergens in zijn bewustzijn iets is dat het zou registreren.
vers 1
De welomschreven Tao is niet de onveranderlijke Tao.
Geen enkele naam noemt zijn eeuwige naam.
Het onnoembare is de oorsprong van hemel en aarde;
benoemd is het
de moeder van tienduizend dingen.
Verlost van verlangen, zien we het mysterie;
vervuld van verlangen, zien we alles gemanifesteerd.
Twee namen uit één bron,
en beiden worden mysterieus genoemd;
het mysterie zelf is de ingang om het te zien.
vers 22 (gedeeltelijk)
Wie gebroken is wordt heel;
wie gebogen is richt zich op;
wie leeg is wordt gevuld;
wie vermoeid is wordt opgefrist.
Een beetje wordt meer,
tot overvloed bedrog wordt.
Daarom neemt de wijze het Ene aan,
eenheid in alles onder de hemel.
Vers 33 (gedeeltelijk)
Begrijp anderen en wordt wijs.
Begrijp jezelf en wordt verlicht.
Anderen overwinnen vereist geweld.
Om jezelf te overwinnen is kracht nodig.
Vind overvloed door te weten wat toereikend is.
Handel met de kracht van vastberadenheid.
Uit de Tao Te Tsjing van Lao-Tse Sam Hamill
We laten Anwars moeder nog even met Anwar alleen. De band tussen moeder en kind is heel bijzonder. Een paar minuten later wil Abel nog wel 3 keer terug naar zijn vader en natuurlijk doen we dat. Uiteindelijk afscheid genomen en naar de hoofduitgang van het ziekenhuis gelopen.
De rest van het gezin gaat naar huis en ik blijf. Ik blijf, omdat de verpleegkundige heeft aangegeven dat ze de slaapmedicatie zou gaan stop zetten. Die middag had Anwar gevraagd of ik er wilde zijn als hij wakker werd. Ilja, de verpleegkundige, gaf aan dat het een paar minuten, maar ook uren kon duren.
Hij ontwaakt al vrij snel, alle toeters en bellen gaan af en ik zei zachtjes dat alles goed was, dat hij veilig was en dat alles heel goed was gegaan. De verpleegkundige was meer duidelijk zoals; "Meneer u bevindt zich op de Intensive Care, de operatie is goed gegaan. Kunt u....." en toen moest hij opdrachtjes uitvoeren. Dat deed hij en de adembuis mocht uit zijn keel.
Het wakker worden uit de narcose ging voorspoedig, zeker na zo'n lange en intense operatie. Anwar is sterk. Hij kan goed aangeven wat hij wil. Om 21.30 uur zegt de verpleegkundige tegen mij dat het bezoekuur al een half uur is afgelopen en dat ik nu toch echt moet gaan. Ik vertel tegen Anwar dat ik weg moet en hij zegt dat het goed is en wil graag een kus. We kussen elkaar en ik loop door een heel stil, heel leeg ziekenhuis naar buiten. Ook daar alles stil.
Al lopend naar huis springen ineens de schermen van de bushaltes weer aan en laten ze zien dat bus 28 weer rijdt. Het moet zo zijn. Met nog 2 andere blije zielen die in de bus zitten ga ik in de bus naar huis. Vol van alles, maar vooral van opluchting en blijdschap.
De ochtend van 9 januari bel ik naar de IC om te vragen hoe de nacht is geweest. De telefoonnummers zijn allemaal niet bereikbaar, dus ik bel naar het hoofd telefoonnummer van het UMC. Gelukkig werkt dat wel en wordt ik doorverbonden.
De verpleegkundige die op neemt zegt, een momentje alstublieft dan geef ik u aan mijn collega. En ik krijg Anwar aan de lijn!!!! Tranen van vreugde en blijdschap, mijn hart groeit. Hij klinkt helder en zegt zelf dat hij een beetje met een dubbele tong praat van de morfine. Ik vind het heel erg meevallen. Anwar vertelt dat zijn nacht best wel goed gegaan is en dat hij wel nog wat pijn heeft. Nu gingen de verpleegkundigen hem wat schoon maken van alle kleurstof van de operatie en daarna wilde hij wel weer slapen. Vanmiddag mag hij waarschijnlijk naar de medium care en mogen zijn moeder, Abel en ik weer even naar hem toe.
Heel veel dank aan iedereen die ons zo gesteund heeft in alle vormen dat het maar kan. In het speciaal aan Milka en mijn vader. Dankzij hen zijn woensdag 7 en donderdag 8 januari zo soepeltjes verlopen.
En natuurlijk alle eer en dank aan de arts en verpleegkundigen die er voor hebben gezorgd dat Anwars hart weer voorzien wordt van nieuwe zuurtsof en prana en die nu zo goed voor hem zorgen.
De komende berichten zullen misschien weer wat korter zijn en meer praktisch totdat Anwar zelf weer filmpjes kan maken.